Πρόσωπα ΟΧΙ αριθμοί

Βουδούρης Θοδωρής

του Δημήτρη και της Θάλειας, ετών 19. Οδηγός δικύκλου. Πρόσκρουση σε παράνομα σταθμευμένο ΙΧ μετά από πτώση λόγω σύγκρουσης με πεζό. Αθήνα, Πέτρου Ράλλη 7/5/2004, ώρα 9.00πμ.

Είμαι ο Θοδωρής Βουδούρης 19 ετών και στις 7 Μαΐου 9 η ώρα το πρωί, οδηγούσα τη μηχανή μου έχοντας συνοδηγό στην οδό Πέτρου Ράλλη με προορισμό τη δουλειά μου. Ένας πεζός, ο Δημήτριος Ν. Παναρίτης, επιχείρησε να διασχίσει κάθετα την Π. Ράλλη τρέχοντας χωρίς έλεγχο και προειδοποίηση. Βλέποντας τη μηχανή να περνά δίπλα του αντιδρά με τα χέρια του πάνω στο σώμα μου και μου αλλάζει την πορεία της. Η μηχανή δεν τον ακούμπησε, αλλά η κίνησή του αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την ανατροπή μας. Ο συνοδηγός έμεινε στη θέση που έπεσε χωρίς να πάθει τίποτα, ενώ εγώ φορώντας κράνος έπεσα με την πλάτη ανάστροφα. Το κράνος μετατράπηκε σε πατίνι που γλίστρησε και με οδήγησε στην αριστερή ρόδα ενός ΠΑΡΑΝΟΜΑ παρκαρισμένου αυτοκινήτου μπροστά στη στάση Λεωφορείου ιδιοκτησίας Ευγενίας Ι. Κατούντα.

Η πρόσκρουσή μου στο αυτοκίνητο είχε αποτέλεσμα να ανακοπεί η πορεία που είχε αναπτύξει το σώμα μου και να κοπεί το νήμα της ζωής μου μετά από μισή ώρα. Σημειώνω ότι ούτε η μηχανή, ούτε ο πεζός, ούτε ο συνεπιβάτης έπαθαν τίποτα. Το συμβάν αυτό λένε ότι είναι για το βιβλίο Guinness. Το πόρισμα του Δικαστηρίου είναι ότι συμμετείχα 25% στο συμβάν διότι δεν προέβλεψα την πρόθεση του πεζού.

ΑΠΑΝΤΩ ότι για το βιβλίο Guinness είναι η δικαστική απόφαση συμμετοχής μου γιατί σαν νομοταγής πολίτης, φόραγα κράνος, ο πεζός δε με προειδοποίησε ότι είχε πρόθεση να περάσει απέναντι και πάνω στη λεωφόρο, μπροστά στη στάση του λεωφορείου ήταν το παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Εγώ χρησιμοποιούσα μηχανή για αποσυμφόρηση της κυκλοφορίας, εργαζόμουν το πρωί, το μεσημέρι πήγαινα στα ΙΕΚ και έκτιζα ενεργά το μέλλον μου. Ήθελα νάξερα αν ένα από τα παιδιά των βουλευτών δηλαδή αυτών που βγάζουν τους νόμους, εμπλεκόταν σε ένα τροχαίο έγκλημα, θα ήταν ευχαριστημένος εάν οι δολοφόνοι του παιδιού του κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ, γιατί το δικαστήριο το μόνο που τους έκανε ήταν να τους δώσει ένα συγχωροχάρτι, να τους τραβήξει λίγο το αυτί και να τους πει «πηγαίνετε σπίτι σας και μην το ξανακάνετε». Γιατί στα άλλα κράτη υπάρχει και η φυλακή και στην Ελλάδα ΑΝΑΣΤΟΛΗ = ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;

Γιατί έτσι η ΕΛΛΑΔΑ αγαπά τα παιδιά της στέλνοντας τους δολοφόνους των τροχαίων σπίτι τους και εμάς στο χώμα. Αγαπούσα τη ζωή μου και είχα δικαίωμα όπως κάθε άνθρωπος να την απολαύσω, αλλά κάποιοι με ΕΝΟΧΗ και ΑΝΟΧΗ φρόντισαν να είναι μικρή.

Η μητέρα του Κοτσογιάννη Θάλεια