Πρόσωπα ΟΧΙ αριθμοί

Γουρδουβέλης Φωκίων

33 ετών, οδηγός Ι.Χ.

19/4/2009, γέφυρα Ροσινιόλ.

Ο Φωκίων το Μάρτη του 1999 έγραφε στους τοίχους συνθήματα και ένα από αυτά έλεγε:

“ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ

ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΑΛΗΘΙΝΑ”

Την ίδια εποχή, σε ένα κείμενό του για το χρόνο είχε γράψει: “Ίσως αρκετοί είναι αυτοί που μπορούν να συλλάβουν ιδεαλιστικά τη διαφορά του να ζεις μια ζωή αυστηρά συντηρητική/κοινότοπη ογδόντα χρόνων με εκείνη διάρκειας σαράντα χρόνων γεμάτης από εμπειρίες, κατακτήσεις, αντισυμβατικότητες. Πόσοι όμως είναι ικανοί να νιώσουν αυτή τη διαφορά, να την επιδιώξουν;(…) Πόσες φορές νιώθουμε τη ζωή μας να αναβάλλει;(…) Η αναζήτηση ας είναι το προνόμιό μας. Πως θα μπορούσαμε να προκαλέσουμε την επιμήκυνση μιας μέρας. Ας επιδιώξουμε τα γεγονότα εκείνα που θα σημαδευτούν με ένα σταματημένο ρολόι – όχι τόσο για την ιστορικότητά τους, αλλά γιατί μέσα από αυτά ο χρόνος θα έχει αλλάξει, θα έχει ακυρωθεί. Πως θα βρεθούμε μέσα στις παραμορφώσεις της νύχτας. Να αρνηθούμε την εργασία. Να ακινητοποιηθούμε σε ένα πολυσύχναστο δρόμο. Να διαταράξουμε τη ροή των πραγμάτων. Έχει ειπωθεί από τους φιλοσόφους ότι “χρειάζεται κάτι νέο για να επιβεβαιωθεί η συνείδηση” – αλλά αντίθετα μέσα στην αρνητικότητα του κυρίαρχου χρόνου, η συνείδηση μπορεί να επιδιώξει μέσα από την αυτενέργεια το νέο. Και αυτό μπορεί να είναι (και) μια κατακτημένη στιγμή ή (και) μια νέα διαφορετική ροή του χρόνου. Καθημερινά, ο χρόνος που περνά θα μπορούσε να αποτελεί πρόκληση. Οι επιδιώξεις μας δεν μπορούν να τυποποιηθούν σε τεχνικές. Στο μεταξύ, η ζωτικότητά μας κλέβεται καθημερινά”.

Δέκα χρόνια μετά, στις 19 Απριλίου του 2009, ο Φωκίων που μέχρι τότε είχε ζήσει 33 χρόνια γεμάτα και επικίνδυνα αληθινά σαν εκείνα που πιο πάνω περιέγραφε, που έλεγε ότι δεν ήθελε “ούτε μια χαμένη στιγμή σε αυτή τη χαμένη ζωή” και ότι ήμαστε “αλλού, εκεί που πρέπει, μα πολύ μακριά ακόμα”, χάθηκε με το αυτοκίνητό του σε μια επικίνδυνη στροφή της Ροσινιόλ. Ο χρόνος τότε σταμάτησε πρωτόγνωρα και βίαια για εμάς που αγαπήσαμε το Φωκίωνα, εμπνευστήκαμε από αυτόν και συνεχίζουμε να αποζητάμε την ομορφιά του δίπλα μας και μέσα μας.