Πρόσωπα ΟΧΙ αριθμοί

Μωραΐτης Γιάννης

του Γεωργίου και της Καλλιόπης, ετών 27. Συνεπιβάτης δικύκλου.

Θύμα εγκληματικής αναστροφής στο φανάρι συμβολής Χρυσοστόμου Σμύρνης και Πειραιώς. 12/10/2005 ώρα 9.40 μ.μ.

«Ήμουν συνεπιβάτης δίκυκλης μηχανής με οδηγό τον Σπυρίδωνα Δ. Καστανιά με πορεία προς τον Πειραιά. Ο Βασίλειος Σαμαράς του Ευαγγέλου, 23 ετών, φοιτητής, οδηγός αυτοκινήτου Honda πραγματοποίησε παράνομη αναστροφή παραβιάζοντας τρεις σηματοδότες: Αποτέλεσμα, η σύγκρουση.

Το κέρδος της πράξης του θα ήταν: χρόνος 2 λεπτά, απόσταση 300μ, κατανάλωση βενζίνης 0,005 Ε.

Το κόστος της πράξης του είναι ο θάνατός μου.

Το συμβάν ανέλαβε η πολιτεία αυτεπάγγελτα. Αυτόφωρο δεν πήγε, αφαίρεση διπλώματος δεν έγινε, ανθρωποκτονία, «εξ αμελείας», είπαν.

Μακρύς ο δρόμος της δικαιοσύνης, 22/11/2010 (5 χρόνια και 2 μήνες μετά) το πρώτο αποτέλεσμα, ποινή = το συγχωροχάρτι της αναστολής.

Η δικογραφία; Επιπόλαιη και ελλιπής.

Όσο για μένα και την οικογένειά μου, ποιος να ασχοληθεί. Τι ήμουν εγώ, ένα τίποτα.

Τι κι αν ήμουν 27 χρονών, κι αν κάποιοι μόχθησαν μέχρι τότε, τι κι αν είχα πτυχίο ΕΜ Πολυτεχνείου, τμήμα Μεταλλειολόγων, κι αν είχα υπηρετήσει στρατιωτική θητεία. Ήμουν ένα τίποτα, όπως και τόσοι άλλοι, σαν και μένα, έρμαιοι της επίδειξης, του εγωισμού, θύματα του οδικού χάους, θύματα της ανάλγητης νομοθεσίας, θύματα του κέρδους των ιερόσυλων οργανισμών και υπηρεσιών που συντηρούνται από τα τροχαία.

Η απάντηση στο ΓΙΑΤΙ στερεότυπη.

Έλα μωρέ τόσα γίνονται. Ήταν απλά ένα τροχαίο εξ αμελείας.

Ε!! Ξύπνα Γιάννη. Ήσουν χρεωμένος από την ημέρα που γεννήθηκες, στην αλυσίδα της οικονομικής ανακύκλωσης. Είχαν επενδύσει επάνω σου από την βρεφική, παιδική, σχολική, πανεπιστημιακή, στρατιωτική περίοδο οι κρατικές και μη υπηρεσίες μας, τώρα φίλε ήλθε η σειρά σου να αντιδράσεις.

«Τίποτα δεν παρέχεται τσάμπα. Μου χρωστάς. Έχω φροντίσει να σε ανακυκλώνω και μετά το θάνατό σου. Είχα βλέπετε την ατυχία να έχω γονείς ανθρωπιστές που νόμιζαν πως έκαναν υπέρβαση του πόνου τους χαρίζοντάς με. Με μετέτρεψαν σε υλικό για ανακύκλωση. Ήμουν ένας ζωντανός άνθρωπος που μου κόψανε τον δρόμο».

οι γονείς, Γιώργος & Πόπη Μωραίτη