Πρόσωπα ΟΧΙ αριθμοί

Παπαδημητρίου Βάσω

29 ετών, συνοδηγός ΙΧ.

12/6/2011, λεωφόρος Ποσειδώνος ύψος Λαγονησίου.

10 χρόνια. Τόσα είχα την τύχη να σε γνωρίζω και να πορευτώ μαζί σου στα εύκολα και στα δύσκολα. Μου δίδαξες το αυθόρμητο γέλιο, την ανιδιοτελή συντροφικότητα, την χωρίς περιορισμούς αγάπη, το να είσαι ελεύθερος άνθρωπος με δύναμη, τσαγανό, μαγκιά και πάνω απ’ όλα υπερηφάνεια.. Γι’ αυτά και τόσα άλλα που δεν μπορώ καν να απαριθμήσω ένα τεράστιο ευχαριστώ, την αμέριστη ευγνωμοσύνη μου και την ολοκληρωτική αγάπη μου..

Δυστυχώς ένα καλοκαιρινό βράδυ του Ιούνη ένας ανεύθυνος; οδηγός που ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ είχε αναπτύξει υπερβολική ταχύτητα, ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ είχε καταναλώσει υπερβολική ποσότητα αλκοόλ μας χτύπησε παίρνοντας σου εσένα τη ζωή και αφήνοντας εμένα μόνο να γράφω αυτά εδώ τα λόγια.

Ο πόνος, ο θυμός, η στεναχώρια όλων μας δεν συγκρίνονται καν μπροστά στην ευκαιρία που είχες να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα, στην ευκαιρία που είχες να μοιραστείς όλη την αγάπη που έκρυβες μέσα στη καρδιά και την ψυχή σου, στην ευκαιρία που είχες για να ζήσεις…

Ευθύνες;; Που να αναζητήσεις και από ποιόν;;; Για την πολιτεία είσαι ένα ακόμη νούμερο στην ετήσια στατιστική έκθεση.. Για όσους έτυχε να μάθουν τι έγινε, ήταν απλά, ένα ακόμη τυχαίο – μοιραίο γεγονός.. «ήταν το γραφτό της..», «η μοίρα…». Και η ζωή συνεχίζεται.. Σαν να μην χάθηκε ένας ανθρωπος πάνω στη νιότη του αλλά ένα μυρμηγκάκι που έτυχε να πατήσουμε χωρίς να το θέλουμε..

Στη μνήμη σου αλλα και στη μνήμη όλων των ανθρώπων που έχουν άδικα χάσει τη ζωή τους στους ελληνικούς δρόμους οφείλουμε να κάνουμε κάτι… να δράσουμε. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.. Το χρωστάμε σε σας αλλά και στους εαυτούς μας…

Δικός σου για πάντα,

Ηλίας