Πρόσωπα ΟΧΙ αριθμοί

Προβιδάκης Γιώργος

Ετών 53, οδηγός ΙΧ.

2/1/2014, Περιθώρι Αιτολοακαρνανίας. Συγκρουση με λεωφορειο ΚΤΕΛ.

Είχαμε ξεκινήσει το πρωί γύρω στις 10.15 από Ηγουμενίτσα και κατευθυνόμαστε προς Αθήνα. Περάσαμε την γέφυρα του Εύηνου και σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο σε μια δεξιά στροφή φθάνοντας στο Περιθώρι μας βρήκε το κακό γύρω στις 12.45. Ξύπνησα σ” ένα δωμάτιο του Νοσοκομείου του Αγρινίου περασμένες τέσσερις το μεσημέρι. Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί βρισκόμουνα εκεί. Αναζητούσα το σύζυγο μου. Μάταια όμως. Σε κάθε ερώτηση μου η απάντηση ήταν ησυχάστε είχατε ένα τροχαίο ατύχημα ο σύζυγος σας είναι στο χειρουργείο.

Γύρω στις 20.30 αισθάνθηκα στα χέρια μου τα φιλιά και τα δάκρυα των παιδιών μου που με ευχαριστούσαν «γιατί ζω» και μου είπαν για την απώλεια του πατέρα τους. Δεν ήταν δυνατόν… Προχωρούσαμε κανονικά στη λωρίδα μας….. Το κενό που ένιωσα δεν περιγράφεται……Αν ποτέ συμπλήρωνα ένα ερωτηματολόγιο με τις πιθανές αιτίες θανάτου του συζύγου μου ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν θα έβαζα σαν αιτία θανάτου το τροχαίο.

Μαρία Νικολακοπούλου


Αγαπημένε μου κουμπάρε,

Πριν από πολλά χρόνια ο καινούριος φίλος μου, ο Μάνος, πρότεινε να βγούμε έξω το βράδυ. «Θα φέρω και έναν φίλο μου από το δημοτικό, τον Γιώργο τον Προβιδάκη» μου είπε. Πράγματι το βράδυ γνώρισα ένα ψηλόλιγνο ευγενικό παιδί με πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ. Ταιριάξαμε αμέσως και από τότε γίναμε αχώριστοι φίλοι. Όταν χάθηκες τόσο άδικα, συνειδητοποίησα πόσο πολύ σε αγαπούσα. Προσπάθησα να θυμηθώ ένα τσακωμό ανάμεσα μας αυτά τα σαράντα χρόνια και δεν βρήκα ούτε μια φορά. Τόσο καλόβολος και ήρεμος άνθρωπος ήσουν. Ονειρευόμασταν έναν κόσμο καλύτερο για μας και τα παιδιά μας. Δυστυχώς δεν θα προλάβεις να τον δεις να αλλάζει. Μου λείπεις πολύ. Καλό ταξίδι φίλε μου και καλή αντάμωση στο μέλλον. Να ξέρεις πως θα σε θυμάμαι πάντοτε με αγάπη και απεριόριστη εκτίμηση.

Ο φίλος σου, Γιώργος

Διαβάστε περισσότερα:
Τα πάντα μπορουν να συμβουν μια κανονικη μέρα