28 ετών. Μοτοσικλετιστής.

9/11/2011, ώρα 9.15μμ, Παραλία της Αίγινας

Ο Λεονάρδο

Κάθε Τετάρτη πότιζε τον κήπο, τα δέντρα, το λαχανόκηπο. Ξεχορτάριαζε, σκάλιζε το χώμα, μάζευε τα πεσμένα φύλλα, τα ξερά κλαριά. Μετά κάθονταν στη πέτρινη μάντρα και έκανε το τσιγάρο του. Στα δυσκολότερα, βοήθαγε τον αδελφό του. Φυτέματα, ράντισμα, κλάδεμα. Μάζευε τα κλαδιά και περιμέναμε το χειμώνα να τα κάψουμε. Τα αρωματικά μού τα ξεχώριζε, να τα κάψω στο πέτρινο φούρνο, να μοσχοβολήσει το ψητό. Έτσι έκανε η μάννα του…  Το Νοέμβρη μαζεύαμε τις ελιές, τις κορωναίϊκες  τις πηγαίναμε στο ελαιοτριβείο. Τις άλλες, τις καλαμών τις χαράζαμε και τις βάζαμε στα κιούπια. Κυρά Όλγα, που να μ’ έβλεπε  η μάννα μου που με παρακάλαγε να τη βοηθάω… Αυτό το Νοέμβρη δεν θα μαζέψουμε τις ελιές. Βόλτα με το φιλαράκι του στη παραλία, με τα μηχανάκια τους κάναν αστεία.. ίσως, έτσι, τους ρίξει μια ματιά καμιά κοπέλα.. Απομακρύνονταν και πλησίαζαν, λίγο μετά τη Παναγίτσα βρίσκονταν, γέλαγαν, μπλέχτηκαν τα τιμόνια τους, τον πέταξε κάτω η μηχανή, κτύπησε στο κράσπεδο κι έμεινε εκεί. Τον έλεγαν Λεονάρδο. Ήταν ένα ήσυχο, γλυκό παιδί. Ο αδελφός του αγόρασε κουστούμι, να του φορέσει, και με τη νεκροφόρα τον πήγε στην Αλβανία... εκεί τον περίμενε η μάννα του. Ούτε αυτή θα μαζέψει ελιές φέτος.

Όλγα Χαρίτου - 18.11.2011

Τα θύματα των τροχαίων είναι ΠΡΟΣΩΠΑ - ΟΧΙ αριθμοί

Για μας και ένας μόνο άνθρωπος που χάνεται ή χάνει ικανότητές του έχει σημασία. Ο πόνος παραμένει ο ίδιος και δεν είναι μετρήσιμος από καμιά στατιστική.