14 Οκτωβρίου 2018.
Οκτώ χρόνια από εκείνη τη μέρα.
Και υπάρχουν μέρες που ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι μιλάω για σένα στον παρελθόντα χρόνο.
Η Στεφανία μου. Η αδερφή μου. 29 χρονών.
Και η Νεφέλη 9. Αυτό δεν μπορώ να το ξεπεράσω ποτέ. Γιατί η Νεφέλη δεν έχασε απλώς τη μαμά της εκείνη τη μέρα. Έχασε όλα όσα θα ζούσε μαζί της. Και όσο μεγαλώνει η Νεφέλη τόσο περισσότερο καταλαβαίνω τι της πήραν. Της πήραν τη μαμά της. Και από σένα πήραν τη δυνατότητα να τη δεις να μεγαλώνει. Να τη δεις να γίνεται 17. Να χαρείς μαζί της. Να τσακωθείς μαζί της. Να τη συμβουλέψεις. Να είσαι εκεί.
Και μετά από όλα αυτά ήρθε η δικαιοσύνη. Ή τουλάχιστον έτσι περιμέναμε. Χρόνια στα δικαστήρια. Χρόνια να περιμένουμε. Χρόνια να ακούμε ότι κάποια στιγμή θα έρθει η δικαίωση. Τα δικαστήρια τελείωσαν. Αλλά η δικαίωση δεν ήρθε ποτέ. Και αυτό ίσως είναι το δεύτερο πράγμα που δεν μπορώ να δεχτώ. Γιατί πώς να δεχτώ μια δικαιοσύνη που για εμάς δεν υπήρξε ποτέ; Πώς να δεχτώ ότι ο άνθρωπος που πήρε τη ζωή σου συνεχίζει τη δική του ζωή ελεύθερος; Ενώ εσύ είσαι νεκρή. Ενώ η Νεφέλη μεγάλωσε χωρίς τη μαμά της. Ενώ εμείς μάθαμε να ζούμε με μια άδεια θέση στην οικογένειά μας. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη. Αυτό για εμάς είναι άλλη μια πληγή πάνω στην πληγή. Και όσο και αν κάποιοι θέλουν να πουν ότι η υπόθεση τελείωσε επειδή τελείωσαν τα δικαστήρια για εμάς δεν τελείωσε τίποτα. Γιατί η ζωή σου δεν επέστρεψε. Η Νεφέλη δεν πήρε πίσω τη μαμά της. Και ο άνθρωπος που ευθύνεται για τον θάνατό σου κυκλοφορεί ελεύθερος.
Αυτό θα το κουβαλάμε για πάντα. Δεν ζητάμε να γυρίσει ο χρόνος πίσω. Ξέρουμε ότι δεν γίνεται. Ζητάμε μόνο αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Να υπάρχει δικαιοσύνη για μια ανθρώπινη ζωή που χάθηκε. Για μια μάνα που έφυγε από το παιδί της. Για μια οικογένεια που διαλύθηκε. Για δύο ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.
Η Στεφανία δεν ήταν μια υπόθεση. Δεν ήταν ένας αριθμός. Ήταν η αδερφή μου. Ήταν η μαμά ενός παιδιού. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε όνειρα και σχέδια και μια ζωή μπροστά της. Και τώρα έχουν περάσει οκτώ χρόνια και εκείνη είναι ακόμα 29. Ενώ όλοι εμείς μεγαλώνουμε. Η Νεφέλη μεγαλώνει. Η ζωή προχωράει. Μόνο εσύ έμεινες εκεί. Και ίσως αυτό να είναι το πιο άδικο από όλα.
Δεν έχω κάτι έξυπνο να γράψω σήμερα. Ούτε θέλω. Θέλω μόνο να πω ότι μου λείπεις. Ότι μου λείπει η αδερφή μου. Ότι πονάω για τη Νεφέλη. Και ότι θυμώνω. Θυμώνω γιατί πέρασαν οκτώ χρόνια και ακόμα πρέπει να μιλάμε για τη δικαιοσύνη που δεν ήρθε ποτέ. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που μπορεί να διορθώσει αυτή την αδικία. Ξέρω μόνο ότι τίποτα δεν μπορεί να σε φέρει πίσω. Και αυτό είναι το μόνο που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να συγχωρήσουμε στη ζωή. Να είσαι 29 χρονών για πάντα. Και η Νεφέλη να μεγαλώνει χωρίς τη μαμά της. Και εκείνος να συνεχίζει να ζει ελεύθερος. Κι εμείς να πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.
Αυτό είναι η αδικία που θα κουβαλάμε μέχρι να πεθάνουμε. Και αν κάποτε ξεχαστεί η υπόθεση αν κάποτε ξεχαστούν τα χαρτιά αν κάποτε ξεχαστούν οι αποφάσεις ένα πράγμα δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ. Το όνομά σου. Στεφανία. Γιατί όσο υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που θα λέει το όνομά σου δεν θα έχεις χαθεί εντελώς. Και όσο υπάρχουμε εμείς θα θυμίζουμε ότι πίσω από αυτή την υπόθεση υπήρχε μια γυναίκα 29 χρονών. Μια μάνα. Μια αδερφή. Ένας άνθρωπος που έπρεπε να είναι εδώ. Και δεν είναι. 8 χρόνια μετά ακόμα πονάει. 8 χρόνια μετά ακόμα θυμώνουμε. 8 χρόνια μετά ακόμα ζητάμε το αυτονόητο. Δικαιοσύνη για τη Στεφανία. Και αυτή τη δικαιοσύνη όσο κι αν δεν μας την έδωσαν δεν θα σταματήσουμε ποτέ να τη ζητάμε. Μου λείπεις αδερφή μου.
Βικτωρία Μουλαρά
Μικρή παράθεση αρθρογραφίας μας σχετικά με την υπόθεση:
Απρίλιος 2022: Για τη Στεφανία και τον Άκη: 6 Απριλίου στο Μεσολόγγι.
Ιανουάριος 2023: Στεφανία – Άκης: 5η απόπειρα εκδίκασης για το πρωτόδικο…
Φεβρουάριος 2024: Κράτος Δικαίου και Τροχαία Εγκλήματα. Ένα παράδειγμα (ή υπόδειγμα).
Οκτώβριος 2024: Στα 11.000 ευρώ έπεσε η αξία της ανθρώπινης ζωής. Απόφαση του Εφετείου Αγρινίου.
Σεπτέμβριος 2025: Στεφανία – Ακης παρόντες!