Eίναι κοινά αποδεκτό εδώ και δεκαετίες πως ο χρόνος μεταφοράς ενός σοβαρά τραυματία σε νοσοκομείο που διαθέτει αξιόπιστο ΤΕΠ (Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών) και Χειρουργεία σε ετοιμότητα είναι απόλυτα κρίσιμος για την διατήρηση του στη ζωή και την εξέλιξη της υγείας του.
Αν και η παροχή υπηρεσιών προς τους τραυματίες στα σύγχρονα ασθενοφόρα (όταν είναι και επαρκώς στελεχωμένα) έχει αναβαθμιστεί ουσιαστικά τις τελευταίες δεκαετίες και βελτιώνει την πρόγνωση, ο χρόνος άφιξης στο νοσοκομείο εξακολουθεί πάντα να παραμένει σημαντικός.
Διεθνώς και στη χώρα μας με το τροχαίο τραύμα ασχολείται πλήρως και αποκλειστικά ο Δημόσιος Τομέας, το ΕΚΑΒ και τα Δημόσια Νοσοκομεία. Αρκετά συχνά και η Πολεμική Αεροπορία μιας και αυτή έχει αναλάβει τις ολοένα αυξανόμενες σε αριθμό διακομιδές από τα νησιά.
Στην ετήσια έκδοση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ασφάλειας των Μεταφορών (ETSC) που δημοσιεύτηκε το Ιούνιο του 2026, 20th Road Safety Performance Index (PIN) Report, περιλαμβάνεται ένας πίνακας με τους στόχους που θέτουν μερικές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσα τους και η Ελλάδα για την φροντίδα μετά την σύγκρουση.
Ζητήθηκε να προσδιοριστεί ο Χρόνος από τη στιγμή που ειδοποιείται η ιατρική υπηρεσία έκτακτης ανάγκης έως ότου το ασθενοφόρο βρεθεί στο σημείο της σύγκρουσης, και όχι ο χρόνος μεταφοράς στο νοσοκομείο που σίγουρα θα προσεγγίζει το διπλάσιο του πρώτου.
Η ερώτηση αφορά στο στόχο που θέτουν οι χώρες για το 2030.
Διαβάζουμε λοιπόν στην σελίδα 45 στον πίνακα 13 τους στόχους:
ΒEΛΓΙΟ: ο χρόνος απόκρισης για το 90% των κλήσεων δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 15λεπτά
ΚΥΠΡΟΣ: το 100% των αφίξεων ασθενοφόρων στον τόπο της σύγκρουσης θα είναι 9 λεπτά για τις αστικές περιοχές, 13 λεπτά για προαστιακές και 20 λεπτά για αγροτικές περιοχές.
ΣΕΡΒΙΑ: χρόνος απόκρισης έκτακτης ανάγκης: Αστικές περιοχές:8 λεπτά, Αγροτικές περιοχές:15 λεπτά.
ΝΟΡΒΗΓΙΑ: χρόνος απόκρισης για το 90% τουλάχιστον των οξέων περιστατικών 12 λεπτά στις αστικές περιοχές και 25 λεπτά στις αραιοκατοικημένες περιοχές.
ΕΛΛΑΔΑ: Έως το 2030: Χρόνος απόκρισης σε κλήση έκτακτης ανάγκης: 32 λεπτά.
Το γεγονός πως η χώρα μας αναφέρει πως το 2020 ο χρόνος απόκρισης ήταν 49 λεπτά δεν δικαιολογεί με κανένα τρόπο το να θέτει επίσημα σαν στόχο (!) για το 2030 τα ασθενοφόρα να φτάνουν στον τόπο της σύγκρουσης 32 λεπτά μετά την κλήση τους, χρόνο διπλάσιο ή και σχεδόν τριπλάσιο από αυτόν που θέτουν σαν στόχο άλλες χώρες. Εδώ δεν μιλάμε ούτε για τις τιμές στα ράφια των σουπερμάρκετ, ούτε στις αντλίες της βενζίνης, αλλά για κάτι που αφορά πολύ άμεσα την ίδια την ζωή.
Δυστυχώς τα 32 λεπτά για να φτάσει το ΕΚΑΒ στον τραυματία δεν είναι στόχος. Είναι αποδοχή και ομολογία της διάλυσης του Δημόσιου Τομέα (στον τομέα του Τροχαίου Τραύματος χωρίς άλλη εναλλακτική) με όλες τις ολέθριες συνέπειες που αυτό έχει.
Στην χώρα μας αυτή η πολιτική κάνει πολύ πιο σημαντικές τις συνέπειες για ευάλωτες ομάδες πληθυσμού όπως πχ τα παιδιά, όπου με δεδομένη την εξαύλωση των υπηρεσιών που τα αφορούν κάνει απίστευτα μακρύ το ταξίδι μέχρι το σημείο όπου θα αντιμετωπιστεί το όποιο πρόβλημα. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της Κρήτης με μία μόνο Χειρουργική και Εντατική Παίδων στο Ηράκλειο (ΠΑΓΝΗ) (η κλινική στο νοσοκομείο Χανίων έκλεισε) όπου για να φτάσει ένα τραυματισμένο παιδί από ένα απομακρυσμένο σημείο της Κρήτης θα χρειαστεί πάρα πολλές ώρες όποια κι αν είναι η βαρύτητα του τραύματος.
Άλλη γκρίζα ζώνη είναι δυστυχώς τα νησιά μας, η περίφημη «ναυαρχίδα» της «βαριάς βιομηχανίας» της χώρας που ταυτίζει την ύπαρξη της με τον τουρισμό. Η διάλυση της υγειονομικής θωράκισης των νησιών οδηγεί σε μια εκρηκτική άνοδο του αριθμού των αεροδιακομιδών με τεράστιο κόστος αλλά και με τεράστια αύξηση του χρόνου μεταφοράς τραυματία σε νοσοκομείο που μπορεί να τον βοηθήσει ουσιαστικά.
Όλα τα παραπάνω προδιαγράφουν μια εξαιρετικά αρνητική προοπτική για το μέλλον των σοβαρά τραυματιών. Προφανώς και δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός πως η χώρα μας ΔΕΝ ανακοινώνει τον αριθμό των σοβαρά τραυματισμένων κάθε χρόνο σε τροχαίες συγκρούσεις μέσω των υπηρεσιών υγείας με τη χρήση του συστήματος ταξινόμησης MAIS3+ (όπως εδώ και πάνω από 10 χρόνια επιδιώκεται πανευρωπαϊκά) αλλά ανακοινώνει στοιχεία που παρέχει η αστυνομία… Σαν αποτέλεσμα η αναλογία νεκρών προς τραυματίες στη χώρα μας εμφανίζεται να είναι 1 προς 1 όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την προσδιορίζει στο 1(νεκρός) προς 5 (σοβαρά τραυματίες) ενώ αρκετές ευρωπαϊκές χώρες δηλώνουν αναλογίες 1 προς 10 ή και μεγαλύτερες. (Σχετικά: Σελίδες 57,58,59 και 62, πίνακες 5 και 7 στο https://etsc.eu/wp-content/uploads/ETSC-2026-Annual-PIN-Report-DIGITAL-v3.pdf).
Γιώργος Κουβίδης – τ. Πρόεδρος SOS.T.E.